De gulden middenweg

Uren nietsdoen is een kunst, zo wordt me wel regelmatig duidelijk wanneer ik om me heen kijk. Een kunst, weliswaar, die misschien niet iedereen op waarde weet te schatten, maar een die wel degelijk bestaat en voortkomt uit een aangeboren talent dat relatief weinigen gegeven lijkt. Je herkent het vooral aan een instelling die een bepaalde relaxedheid of gematigdheid met zich meebrengt, al kan het tegelijkertijd een valkuil zijn die meer luiheid of lamlendigheid aan de kaak stelt. De kunst ervan merk je misschien wel het meest op bij bepaalde vakanties, waarbij het doel is bij te komen van een tijd waarin maar weinig sprake was van nietsdoen. Zon, zee, strand en hooguit een niet al te ingewikkeld boek vormen voor zo'n vakantie dan de basis, maar van memorabele momenten is daardoor zelden sprake. Aan de andere kant van het spectrum bevindt zich de mens met een onuitputtelijke drang naar bezigheid, die maar nauwelijks vat kan krijgen op het begrip 'stilzitten' en het liefst voo...