Het is maar een spelletje
'Het is maar een spelletje.' Zo klinkt de universele relativerende kreet gericht aan menig speldeelnemer die net even wat meer emotie toont dan in het betreffende geval normaal wordt geacht. Men wil er vaak onnodig lijkende frustratie enigszins mee in de kiem smoren, indien het mogelijk is, of een onbegrijpelijke mate van beleving in toom houden en temperen. Meestal is het een uiting van onbegrip, afkomstig van een persoon die het spel in kwestie niet of nauwelijks een warm hart toedraagt en over het algemeen sowieso niet in staat is enige vorm of gradatie van ernst te rijmen met het woord 'spelen'. Het wordt anders als een speler zelf degene is die een bepaalde houvast moet zoeken in het betreffende relativerende zinnetje. Als-ie zichzelf begint af te vragen of-ie datgene waarmee hij aan de gang is niet te serieus neemt. En of-ie er niet te veel in opgaat; het geheel misschien wat belangrijker aan het maken is dan gezond voor hem is. Als-ie zichzelf er herhaaldelijk va...
