Dichtneiging #56 - Gedachtenis
Naar Johanna van Burens 'Gedachtenisse', vrij vertaald Nog zien we j'ogen blij en licht, al rimpelde je aangezicht. Je stond steeds als een stijl zo sterk, zelfs zonder krachten voor je werk. Het leven had jou niet verwend. Veel voorspoed heb je niet gekend. Het is nooit voor de wind gegaan. Je was door zorgen aangedaan. En liefdes blij', gelukkig' uur, het was voor jou van korte duur. De dood liet jou al vroeg alleen. Je beet je eenzaam erdoorheen. Je bent zeer ferm ook blijven staan, al deed familie jou wat aan. De striemen door je naaste bloed deed jij teniet met niets dan goeds. Voor jou was rust niet weggelegd en eenmaal heb je 't ons gezegd: "Er komt ooit rust, vrij lang en groot." De rust die kwam, maar met de dood. Toch was er rust ook om je heen. Jouw blik hield ons vaak op de been, gaf ons veel hoop en maakte blij. Bij jou was 't goed, dat wisten wij. Je hield je hart en hand gereed voor ziektes of bij ander leed. Ook speelde jij met kind...