Lucas (zonder “G” ja)

Een lobberfop (een kruising tussen een lobbertang en trijntje fop ) Een oude beer uit Luttenberg hiket niet zo vaak meer zonder erg. Hij klaagt om wat hij heeft bezeerd als hij bij nacht doodmoe kampeert. Dan klinkt een pijnkreet, hard en gul; een hartverscheurend tentgebrul.

Naar Walt Aldridges ' No Ash Will Burn ', vrij vertaald Soms valt er sneeuw en is het mei, soms kan 't bij regen helder zijn. Veel is veranderlijk als klei, maar er is geen as dat brandt. Liefd’ is een hartverwarmend vuur; een bron die je warm houdt uur na uur. Toch dooft een vlam soms op de duur en er is geen as dat brandt. Het leven – zo zeg je – zit niet mee. Het loopt soms spaak tussen ons twee. Als er niets smeult, helpt stoken niet. Nee, er is geen as dat brandt. Liefd’ is een hartverwarmend vuur; een bron die je warm houdt uur na uur. Toch dooft een vlam soms op de duur. en er is geen as dat brandt. Er komt in je leven eens een dag, dat j’ al je tranen reeds vergaf. Weet dat j’ iets achter laten mag, maar er is geen as dat brandt. Liefd’ is een hartverwarmend vuur; een bron die je warm houdt uur na uur. Toch dooft een vlam soms op de duur. en er is geen as dat brandt. ‘k Breng u bij dezen aan ’t verstand: er is geen as dat brandt.

Terecht is rouw vaak best een zwart gebeuren, maar waar de dood het leven kan ontsieren, wil ik een zinvol leven dankbaar vieren: ik draag vandaag een jas met vele kleuren .

Ze zei: "Ik blijf bij je, zolang als ik leef." "Alsof dat nog lang is..." Zo zei haar geliefde. De rechter zei: "Dáár ging hij over de schreef, vooral met de kogel die haar toen doorkliefde."

Karina Kerf maakt doelbewust veel jongens impotent, al slingerend, als zij met mes hun zaakjes opensnijdt. Ze kloot maar aan en molesteert het kruis van elke vent om zo haar draai te geven aan de term baldadigheid.

Foto: Jaap Bakker Ie heurt ze doar in 't westen mangs wa' proat'n. Het oop'nbaa' ve'voer, joa, dat möt 't we'en! Ma' dat da' wark'n hier is 'ee'm 'ele'en. 't Gebruuk d'rvan wilt veul'n nou wa' loat'n. Doa' woa' de trein leup kömp nou grös opzett'n. 'n Natuur löt zich van 'n beste kaante zie'. Veul mooier krie' j' 't hier in de buurt hoas' nie'. Toch bint d'r wat die 't better meent te wett'n... Temeen kunt Nedersaks'n alle wekk'n a't möt van Eanske tot op Grunn op 'a. Zi'j goat met al die plann'n ma' mooi ve'da', ma' huuft d'rbij op mi'j zo nie' te rekken'n. 't Kost völ te völle geld, zeg ik a' joar'n... Ma' goed, zi'j zult 'ok vast wa' 'n bettie spoar'n.

Er waren een slager en bakker te Meggen met prachtige keukens en geld op de bank, veel vlees in de kuip en veel brood op de plank, de landhuizen hoog tot ver boven hun heggen. Veel geld hadden zij nooit gedag kunnen zeggen, maar toen een gaaf aanrecht te koop werd gezet voorkwam met een gul bod de slager maar net dat zijn rijke vriend er beslag op kon leggen.

Bij mijn verhuizing (foto:  Stefan Lok ) Verheugd ben ik alhier waar alles is zoals het hoort, waar zelden een minuut me eens wat minder kon bekoren, waar iedereen zijn ding kan doen, vrijuit en ongestoord, waar men om elke hoek nog steeds begroetingen kan horen, waar iemand haast een steen voorbij gooit met een ferme worp, waar geen van de bewoners nog aan zelfspot bij moet leren, waar buren bijna wonen aan de and’re kant van ’t dorp, waar wie er ooit vandaan kwam meer dan eens weer terug wil keren, waar men zich lekker uiten blijft in snedig dialect, waar nuchterheid de norm is sinds al lang vervlogen dagen, waar nergens maar een straatbeeld is dat een'ge weerzin wekt, waar überhaupt al tijden weinig reden is tot klagen, waar geen gauw iets zo groot maakt dat het tot verdeling leidt, waar ieder in zijn waarde blijft, wie hij ook moge wezen, waar rust heerst als voorheen, al sinds ons land weer werd bevrijd, waar niemand ongewenst een ander bot de les zal lezen, waar stil een plaa...

Voorlopig word ik uit mijn droom niet wakker; ik blijf woonachtig hier zolang het kan. Nooit zal ik ergens anders kunnen wennen. Ik heb er hier al velen leren kennen, van weelderige ziel tot arme stakker en 'kennen' is hier altijd 'houden van'. Hier groeide ik van jongen tot een man. Nog zie ik me met vriendjes rondjes rennen. Het maïsgeschut ging mee langs veld en akker. Een groet klinkt als ik plots een noaber zie. Ik kijk de man aan die zich tot me wendde. Voor hem blijkt mijn familie een bekende: "Ie bint d'r ien van Ramaker, of nie'?" "Dat klopt ja: Luuk van Wim van Jan de bakker."