Lucas (zonder “G” ja)

Vrij naar Natasha Bedingfields ' Unwritten ' Als ijverig dichter uit Greven beschrijf ik graag snedig mijn leven, maar wat ik ook doe: er mist nog een clou, dus die blijft voor nu ongeschreven.

Soms gaan kleine triviale dingetjes een geheel eigen leven leiden. Zo sprak ik ooit eens mijn vertrouwen uit in Bauke Mollema bij het invullen van een Tour de France-spelletje waarbij de renners die goede uitslagen of klassementen zouden rijden een hoop punten op konden leveren. Het idee bestond tegen die tijd al dat Mollema zijn beste dagen gehad had en hoewel ik dat moeilijk kon ontkennen, was hij in mijn ogen nog wel degelijk een van de twintig beste renners van het peloton – of in elk geval een van de twintig die de meeste punten bijeen zouden vergaren. Of hij daadwerkelijk een van de best scorende renners werd, kan ik me niet heugen, maar wat wel is bijgebleven is dat hij het een stuk beter scoorde dan de concurrent die een collega van me er tegenover plaatste... Een beetje stelligheid kan er zo toe leiden dat je bij het maken van een positieve opmerking voor fan wordt aangezien. En dan is het eigenlijk best wel leuk dat fan-zijn te omarmen. Gelukkig is er in dit geval het bijkome...

Er ligt hier nu al jaren, vrij hoog op en wijdverspreid, een stevig hoopje straatstenen. Waaraan raak ik die kwijt?

Vrij naar Coldplays ' A Sky Full of Stars ' Van Gogh kwam ooit eens met 'De Sterrennacht' en ander werk waarvan ik kan genieten, maar daar die kunsten mij wat kansloos lieten, heb ik me nooit echt kunstenaar geacht. Wel word ik vaak in studio's verwacht: in Hollywood maak ik de rekwisieten, vooral waar men mee knallen kan of schieten, maar goede explosieven, niet te zacht. Nu vliegt hier menig filmster naar de maan. Een bom die barst, men zag het wel van verre, maar niet dat dat zo letterlijk zou gaan. Het zal de filmtoevoer wel gaan versperren, maar ik heb slinks een koude zet gedaan en schilderde mijn eigen 'lucht vol sterren'.

Naar Roger Millers ' Where Have All the Average People Gone? ', vrij vertaald. Deels geïnspireerd door Herman Finkers, met dank aan de Willem Wilmink Dichtwedstrijd 2026 en de daarbij opgelegde dichtregel De mensen in de stad noemen me 'boertje' om hoe ik loop en praat en hoe ik lach. Ze mogen in de stad wel van me lachen, als ik van boeren maar wat stadser mag. De vechters vinden mij een heuse lafaard omdat ik niemand in de rondte drijf. De zachten noemen mij een onruststoker, want als het moet houd ik mijn poot juist stijf. Gek dat ik niet pas. Waar zijn de normale mensen heen? De vromen noemen mij meestal een zondaar, omdat ik voor hen nooit het licht eens zag. Voor anderen ben ik juist weer een preker. Ik doe graag wat me goeddunkt elke dag. Voor rijken ben ik niet meer dan een zwerver die afgeleefd de schrijversmuze dient. De armen zien me liever als een rijke, maar ik houd graag eenieder juist de vriend. Gek dat ik niet pas. Waar zijn de normale mensen heen? Soms,...

Een 'Het schaap Veronica'-verhaal, naar Annie M. G. Schmidt En of ik graag een keertje met u mee wil om te schaatsen! Zo klonk het enthousiast vanuit de mond van dominee. Veronica, u weet steeds voor goed ijs de beste plaatsen, dus kom, de Dames Groen gaan als we vragen ook wel mee. Het dicht besneeuwde weiland was wat moeilijk te doorkruisen, maar vastberaden gingen de twee dames mee op pad. Och man, zei plots Veronica, je zou die kou verguizen. Wat vreemd, want zij had zelf het schaatsideetje opgevat. Toch, eenmaal bij de sloot, was haar humeur al flink wat beter. Kom dominee, zei zij aldaar, aan u als eerst de eer. Ik weet niet hoor, zei hij bleu, ik vertrouw het voor geen meter. Een schietgebed ging op, op hoop van zegen, naar de Heer. Het ijs viel mee. Gelukkig, zei de dominee tevreden en snel volgden de drie hem, elk met zeer unieke slag. Vakkundig werd een wak door de vier schaatsers kwiek vermeden. Het is, stelden de Dames Groen, een mooie winterdag. Maar na wak één, kw...

De begrippen 'Country' & 'Western' zijn al lange tijd niet meer per definitie samengesmolten, laat staan onafscheidelijk, maar ze staan nog wel voor de twee genres die ik als mijn favoriete beschouw; de eerste als het gaat om muziek, de tweede voor wat betreft beeld en geschrift. Het lijkt me geen vreemde wens bij je favoriete genres op de hoogte zijn van het beste wat daarbinnen te vinden valt. Op gebied van boeken streef ik er daarom naar de 25 beste westernromans eens goed te (her)lezen. Western Writers of America heeft hiervoor  een mooie geschikte lijst  samengesteld en vandaag staat nummer 23 daaruit in de spotlight. #23 - Elmore Leonard - Hombre (1961)   -    7,6/10,0 De auteur De naar zijn vader vernoemde Elmore John Leonard (Jr.) werd geboren in de Verenigde Staten, in New Orleans, Louisiana, om precies te zijn, op 11 oktober 1925, en leefde van jongs af aan op verschillende plaatsen binnen dat land, waarna hij uiteindelijk op 87 jarige l...

Wie de ene na de andere plaat opzet, hoort gedurende een jaar nogal wat nummers voorbijkomen. Noem het 'liedjes', wat mij betreft, 'songs', 'singles' of 'versjes/varssies', zoals ik ze zelf vaak geneigd ben te noemen. Hoe je ze ook noemt, er zitten er vaak wel een aantal tussen waar je geen genoeg van kan krijgen. En ook het afgelopen jaar was dat weer het geval. Dat was om de meest uiteenlopende specifieke redenen (en die laat ik daarom niet zomaar onbenoemd), maar vaak gewoon omdat zo'n nummer bepaalde gevoelens bij me opriep, soms van pure blijheid, meestal van empathie.  Op basis van het aantal albums dat ik in 2025 heb beluisterd heb ik voor de aardigheid het redelijk goed met het hoofd te voltooien rekensommetje gemaakt dat een indicatie geeft van het aantal nummers dat ik voorbij heb horen komen. Me dunkt dat ik laag aanhoudt als ik stel dat een album vandaag de dag gemiddeld zo'n tien nummers herbergt, dus dan zou dat betekenen dat ik het...