Gijs Wilbrink - De Beesten
Er valt wat voor te zeggen dat een vertelwijze of schrijfstijl van even groot belang zijn als het onderwerp, als het gaat om de groots- of meeslependheid van een boek. Toch betrap ik mezelf erop dat bij mij voorkeuren en interesses op gebied van onderwerpen negen van de tien keer de voornaamste reden zijn voor mijn nieuwsgierigheid. Ik zoek een zekere affiniteit met de hoofdpersoon of de setting waar die zich in bevindt en als die niet vanzelfsprekend is, voelt het toch al gauw als een ongewenste sprong in het diepe. Maar goed, zo nu en dan kan zo'n sprong best als een lekker frisse duik gaan aanvoelen. © herkomst: Simonis & Buunk, Ede, Louis Apol (1850-1936), Winterlandschap Gijs Wilbrinks 'De Beesten' voelde in die zin aanvankelijk wat onwennig, maar werd bij vlagen steeds interessanter om in me op te nemen. In plaats van een gezapige reeks opeenvolgende gebeurtenissen, beraadt Wilbrink zich op sfeerschetsen en plotelementen die gedoseerd en op een weldoordachte volg...