Lucas (zonder “G” ja)

Een vrouw verricht meer schade bij gebrek aan ommezien,  een wapen daarentegen des te minder.  Hij die ze goed verzorgt, en liefheeft bovendien,  ondervindt van deze beide zelden hinder.

't Zöt d'r vast slimmer uut a's ik zol hoop'n. 't Lek' dunkt mij dommer a'k dach'n. A's ik van de rugzeer nie' krom zol loop'n dan leup ik we' krom van 't lach'n.

Het leven als schipper valt niet altijd mee, maar soms is een bootreis niet zo’n slecht idee. De vaten zijn vol, dus de stemming is goed. We krijgen al zuipend spontaan goede moed. En we zuipen samen! Samen op de rivier! Als de rum ons te veel wordt, gaan we over op bier! Als golven ons tarten is ieder pislink, dus vaak starten wij dan vast met het gedrink. We proosten voorzichtig want met onze dorst wordt zelden eens zomaar een druppel gemorst. En we zuipen samen! Samen op de rivier! Als de rum ons te veel wordt, gaan we over op bier! Eerst waren we steeds in de weer op de zee, maar niemand was daar ooit volledig tevree. We hielden de baren maar moeilijk in toom en drijven dus nu op een zoetwaterstroom. En we zuipen samen! Samen op de rivier! Als de rum ons te veel wordt, gaan we over op bier! Ons slopende tempo bracht heel wat teweeg: de blazen zijn vol en de glazen zijn leeg. Dit loopt uit de hand, straks, waar ik ook maar kijk. Nog eventjes en dan begint het gezeik. En we zuipen sa...

Naar Johanna van Burens 'Gedachtenisse', vrij vertaald Nog zien we j'ogen blij en licht, al rimpelde je aangezicht. Je stond steeds als een stijl zo sterk, zelfs zonder krachten voor je werk. Het leven had jou niet verwend. Veel voorspoed heb je niet gekend. Het is nooit voor de wind gegaan. Je was door zorgen aangedaan. En liefdes blij', gelukkig' uur, het was voor jou van korte duur. De dood liet jou al vroeg alleen. Je beet je eenzaam erdoorheen. Je bent zeer ferm ook blijven staan, al deed familie jou wat aan. De striemen door je naaste bloed deed jij teniet met niets dan goeds. Voor jou was rust niet weggelegd en eenmaal heb je 't ons gezegd: "Er komt ooit rust, vrij lang en groot." De rust die kwam, maar met de dood. Toch was er rust ook om je heen. Jouw blik hield ons vaak op de been, gaf ons veel hoop en maakte blij. Bij jou was 't goed, dat wisten wij. Je hield je hart en hand gereed voor ziektes of bij ander leed. Ook speelde jij met kind...