Lucas (zonder “G” ja)

Hij was in zijn sas aan de kant van het water. Daar kon alles stil zijn en vond hij zijn rust. De zwijgzame visser was toch al geen prater, dus zocht hij zijn heil graag langs kade of kust. Het liefst zat hij fijn aan een bosrand of weide en zonder gezelschap, mooi in de natuur, met enkel een viskoffer strak aan zijn zijde, van tamelijk vroeg tot het nachtelijk uur. Soms koos hij een plek waar zich mensen begaven, al liet men hem meestal wel vredig alleen. Dus zelfs aan een gracht of in zicht van de haven was hij in zijn eentje tevree en sereen. Hij zag soms wel voor zich hoe eenmaal die dame zijn hobby aanschouwde van zeldzaam dichtbij, al was het per toeval en kwam dat met name omdat hij haar trof met zijn haak in haar zij. Waar hij zich daarop voor agressie behoedde, kalmeerde ze hem met een prachtige lach. Het laatste dat hij echter durfde vermoeden, was dat ze getrouwd zouden zijn op een dag. Al was van het voorval nooit letterlijk sprake, "zo voelde het wel," zei hij ri...

Vrij naar Natasha Bedingfields ' Unwritten ' Als ijverig dichter uit Greven beschrijf ik graag snedig mijn leven, maar wat ik ook doe: er mist nog een clou, dus die blijft voor nu ongeschreven.

Soms gaan kleine triviale dingetjes een geheel eigen leven leiden. Zo sprak ik ooit eens mijn vertrouwen uit in Bauke Mollema bij het invullen van een Tour de France-spelletje waarbij de renners die goede uitslagen of klassementen zouden rijden een hoop punten op konden leveren. Het idee bestond tegen die tijd al dat Mollema zijn beste dagen gehad had en hoewel ik dat moeilijk kon ontkennen, was hij in mijn ogen nog wel degelijk een van de twintig beste renners van het peloton – of in elk geval een van de twintig die de meeste punten bijeen zouden vergaren. Of hij daadwerkelijk een van de best scorende renners werd, kan ik me niet heugen, maar wat wel is bijgebleven is dat hij het een stuk beter scoorde dan de concurrent die een collega van me er tegenover plaatste... Een beetje stelligheid kan er zo toe leiden dat je bij het maken van een positieve opmerking voor fan wordt aangezien. En dan is het eigenlijk best wel leuk dat fan-zijn te omarmen. Gelukkig is er in dit geval het bijkome...

Er ligt hier nu al jaren, vrij hoog op en wijdverspreid, een stevig hoopje straatstenen. Waaraan raak ik die kwijt?