Onvergetelijk
Soms gaan kleine triviale dingetjes een geheel eigen leven leiden. Zo sprak ik ooit eens mijn vertrouwen uit in Bauke Mollema bij het invullen van een Tour de France-spelletje waarbij de renners die goede uitslagen of klassementen zouden rijden een hoop punten op konden leveren. Het idee bestond tegen die tijd al dat Mollema zijn beste dagen gehad had en hoewel ik dat moeilijk kon ontkennen, was hij in mijn ogen nog wel degelijk een van de twintig beste renners van het peloton – of in elk geval een van de twintig die de meeste punten bijeen zouden vergaren. Of hij daadwerkelijk een van de best scorende renners werd, kan ik me niet heugen, maar wat wel is bijgebleven is dat hij het een stuk beter scoorde dan de concurrent die een collega van me er tegenover plaatste...
Een beetje stelligheid kan er zo toe leiden dat je bij het maken van een positieve opmerking voor fan wordt aangezien. En dan is het eigenlijk best wel leuk dat fan-zijn te omarmen. Gelukkig is er in dit geval het bijkomende voordeel dat Bauke Mollema een persoon is die je sowieso maar moeilijk kunt haten. Als ik een sportend individu met ziel en zaligheid zal steunen, dan maar een sympathiek iemand, die nagenoeg altijd een positieve indruk achterlaat bij wie naar hem kijkt of luistert. Je wilt supporter zijn van iemand die grote prestaties levert, maar als diens persoonlijkheid weinig tot de verbeelding spreekt, wordt het lastig, zo niet onmogelijk, dat voor enige tijd vol te houden.
Nee, doe mij dan maar Mollema. Een man die niet alleen vaak goedlachs is, maar ook gewoon weet waar-ie voor staat, die nadenkt voordat-ie iets zegt en realisme nooit uit het oog verliest. Een sporter met een harde kop, bovendien, met doorzettingsvermogen dat hem vele jaren op het hoogste niveau heeft doen meekomen en talent om af te zien als een van de besten. Een winnaar die er stond op momenten die er toe deden, altijd het beste van zichzelf heeft weten te geven en nooit zijn integriteit verloren heeft in een wereld waarin dat niet voor de hand lag. Een held die menigeen bij zal blijven en verscheidene jonge kinderen met een fiets geïnspireerd zal hebben eenzelfde hobby uit te oefenen of een soortgelijke bewonderenswaardige status na te jagen.
Dus, zoals ik ooit eens geneigd was mijn buitenproportioneel uitvergroot geraakte passie voor 'de gehaktbal' tot uiting te brengen in een heuse ode (of 'Een Lofzang', zoals ik het toen noemde), kon ik het bij de melancholisch makende aankondiging van Mollema's afscheid niet laten mijn doorgaans overdreven dik aangezette enthousiasme over diens roemrijke carrière om te zetten in een welverdiend eerbetoon. Het is misschien geen poëzie om over naar huis te schrijven, maar ik vond het wel de moeite waard de boodschap van een leuk deuntje en wat interessante beelden te voorzien. Met dank aan artificiële intelligentie (waarvan ik vooralsnog graag dankbaar gebruik maak, zolang het ons leven niet in negatieve zin heeft overgenomen en ik er vooral nog heel erg de plezierigheden van inzie) heeft dat hiertoe mogen leiden:
De beelden staan gegrift in heel het collectief geheugen
van iedereen die wel eens denkt: ik fiets, dus ik besta.
Wat bleef hij onverstoorbaar in die wereld vol met leugens!
Wat wordt een mens nostalgisch bij het zien van Mollema!
Voor jaren kon hij mee met al de besten van de aarde
en renners dachten steeds: daar heb je hem weer in mijn wiel.
Wat won hij toch een koersen en wat hadden die een waarde!
Wat toonde hij een wilskracht met zijn hart en met zijn ziel!
Vergeet de waan van alleman,
want Bauke trekt zijn eigen plan!
Als in zijn allerbeste jaar
speelt hij het Mollemalend klaar!
Van stiekem even been aan been
tot vlug per solo, fijn alleen!
Een sieraad voor de wielersport,
die nimmer nooit vergeten wordt!
Hij was een vaste waarde in een tweetal sterke ploegen
en nooit heeft men er maar gedacht: wat moeten we ermee?
Wat kon de man goed afzien en kenmerkelijk hard zwoegen!
Wat heeft hij recht op leiderstrui, medaille en trofee!
Vergeet de waan van alleman,
want Bauke trekt zijn eigen plan!
Als in zijn allerbeste jaar
speelt hij het Mollemalend klaar!
Van stiekem even been aan been
tot vlug per solo, fijn alleen!
Een sieraad voor de wielersport,
die nimmer nooit vergeten wordt!
Er lijkt een eind te komen aan zijn lange wielerleven.
Je denkt: hoe wordt ik nu tot aan het zwarte gat geleid?
Wat rest er nog als hij voor jou de aarde niet doet beven!?
Wat moet je straks als hij niet in het peloton meer rijdt!?
Vergeet de waan van alleman,
want Bauke trekt zijn eigen plan!
Als in zijn allerbeste jaar
speelt hij het Mollemalend klaar!
Van stiekem even been aan been
tot vlug per solo, fijn alleen!
Een sieraad voor de wielersport,
die nimmer nooit vergeten wordt!
Een sieraad voor de wielersport,
die nimmer nooit vergeten wordt!
Reacties
Een reactie posten