Dichtneiging #53 - Liefhebberij

Hij was in zijn sas aan de kant van het water.

Daar kon alles stil zijn en vond hij zijn rust.

De zwijgzame visser was toch al geen prater,

dus zocht hij zijn heil graag langs kade of kust.

Het liefst zat hij fijn aan een bosrand of weide

en zonder gezelschap, mooi in de natuur,

met enkel een viskoffer strak aan zijn zijde,

van tamelijk vroeg tot het nachtelijk uur.

Soms koos hij een plek waar zich mensen begaven,

al liet men hem meestal wel vredig alleen.

Dus zelfs aan een gracht of in zicht van de haven

was hij in zijn eentje tevree en sereen.

Hij zag soms wel voor zich hoe eenmaal die dame

zijn hobby aanschouwde van zeldzaam dichtbij,

al was het per toeval en kwam dat met name

omdat hij haar trof met zijn haak in haar zij.

Waar hij zich daarop voor agressie behoedde,

kalmeerde ze hem met een prachtige lach.

Het laatste dat hij echter durfde vermoeden,

was dat ze getrouwd zouden zijn op een dag.

Al was van het voorval nooit letterlijk sprake,

"zo voelde het wel," zei hij rijkelijk vaak.

Ach, deed nu de werkelijkheid echt terzake?

Figuurlijk sloeg hij mooi zijn vrouw aan de haak.

Ze waren inmiddels al lange tijd samen,

het een na het andere vrolijke jaar,

en ook vele moeizame dagen die kwamen,

doorstonden ze feilloos, verzot op elkaar.

En ouderdom kwam als vanouds met gebreken.

Veel botten en spieren vereisten wat zorg.

Maar waarmee het leven hen maar wilde steken:

niets onoverkomelijks dat het herborg.

Nu zij in haar rolstoel haar tijd uit moest zitten

en door haar verval zelfs geen boeken meer las,

dacht zij stil aan vroeger als hij lag te pitten

en voelde hij dromend hoe dierbaar ze was.

Hij viel een maal stil toen hij uit wilde leggen

hoezeer ze de kern werd van heel zijn bestaan.

Ze kon het met woorden al lang niet meer zeggen,

maar wat het haar deed was te zien aan een traan.