Onnozeliteit #73 - Plankenkoortsverschijnselen
Ik word bij spreken voor publiek
wanneer ik er aan denk al ziek
en durf er in mijn stoutste dromen
niet openbaar voor uit te komen.
Dichtneiging #40 - Onbegrip
Je vond het eerst wel leuk wanneer we samen dingen deden en ik je mee bleef nemen naar de allervreemdste steden, omdat in zo'n geval daar weer eens iets viel te beleven waarvoor ik haast bereid was om een vinger af te geven. Met name de concerten vielen aardig bij ons beiden en pretparken die bleken soms nog leuker dan ze zeiden. Een hele middag wandelen was doorgaans een genot en alles in theaters ging van leukigheid te vlot. Maar écht op één lijn hebben we tot nog toe nooit gezeten, zo gaf je mij onlangs daar in dat reuzenrad te weten. Je huilde, dus ik dacht: 'je hebt vast iets onder de leden'. Toch maakte heel iets anders jou wat sip en ontevreden. Ik zocht almaar naar tripjes die we nooit vergeten zouden, omdat je zo ontzettend veel van uitjes zei te houden. Ik dacht je te begrijpen maar besef na jaren pas dat jij toen je dat zei patat speciaal aan 't eten was. Dit wetende heb ik voor jou dus uien meegenomen, die vast zeer prominent in veel recepten te...
Reacties
Een reactie posten