Lucas (zonder “G” ja)

Bij mijn verhuizing (foto:  Stefan Lok ) Verheugd ben ik alhier waar alles is zoals het hoort, waar zelden een minuut me eens wat minder kon bekoren, waar iedereen zijn ding kan doen, vrijuit en ongestoord, waar men om elke hoek nog steeds begroetingen kan horen, waar iemand haast een steen voorbij gooit met een ferme worp, waar geen van de bewoners nog aan zelfspot bij moet leren, waar buren bijna wonen aan de and’re kant van ’t dorp, waar wie er ooit vandaan kwam meer dan eens weer terug wil keren, waar men zich lekker uiten blijft in snedig dialect, waar nuchterheid de norm is sinds al lang vervlogen dagen, waar nergens maar een straatbeeld is dat een'ge weerzin wekt, waar überhaupt al tijden weinig reden is tot klagen, waar geen gauw iets zo groot maakt dat het tot verdeling leidt, waar ieder in zijn waarde blijft, wie hij ook moge wezen, waar rust heerst als voorheen, al sinds ons land weer werd bevrijd, waar niemand ongewenst een ander bot de les zal lezen, waar stil een plaa...

Voorlopig word ik uit mijn droom niet wakker; ik blijf woonachtig hier zolang het kan. Nooit zal ik ergens anders kunnen wennen. Ik heb er hier al velen leren kennen, van weelderige ziel tot arme stakker en 'kennen' is hier altijd 'houden van'. Hier groeide ik van jongen tot een man. Nog zie ik me met vriendjes rondjes rennen. Het maïsgeschut ging mee langs veld en akker. Een groet klinkt als ik plots een noaber zie. Ik kijk de man aan die zich tot me wendde. Voor hem blijkt mijn familie een bekende: "Ie bint d'r ien van Ramaker, of nie'?" "Dat klopt ja: Luuk van Wim van Jan de bakker."

Vrij naar Roger Millers ' That’s Why I Love You Like I Do ' Volle maan, tierelantijntjes, avond,  elke keer, slim onderlangs en gauw. 't Is daarom dat ik van je hou'. 't Is daarom da'k veel van je hou'. Roodborst en groot enthousiasme, tevens, klunzig veel levensgeluk, lichtblauw. 't Is daarom dat ik van je hou'. 't Is daarom da'k veel van je hou'. Anders verwoord: er is niet een woord dat zegt hoeveel ik om je geef. Dus moest ik het doen met menige kreet die loos in mijn keel steken bleef. Volle maan, tierelantijntjes, avond,  elke keer, slim onderlangs en gauw. 't Is daarom dat ik van je hou'. 't Is daarom da'k veel van je hou'.

Ach, Joost, die ouwe thermisch hooggeleerde, die wijsneus met zijn heteluchtballon, die meende trots dat niemand anders kon wat hij thuis in zijn schuur bepraktiseerde. Zo nu en dan kreeg hij de wind van voren, maar koppig maakte hij zichzelf berucht: hij bracht kordaat zijn vaartuig in de lucht en maakte dat tot zijn ivoren toren. Lang heeft hij zo betweterig gevlogen totdat zijn ware aard naar boven kwam: de waarheid, waarmee hij een loopje nam, liet zien dat hij de wereld had bedrogen. Men trof hem aan. De schrik was groot bij allen: als baksteen was hij door de mand gevallen.