Dichtneiging #50 - Niet meer op het droge

Een 'Het schaap Veronica'-verhaal, naar Annie M. G. Schmidt

En of ik graag een keertje met u mee wil om te schaatsen!

Zo klonk het enthousiast vanuit de mond van dominee.
Veronica, u weet steeds voor goed ijs de beste plaatsen,
dus kom, de Dames Groen gaan als we vragen ook wel mee.

Het dicht besneeuwde weiland was wat moeilijk te doorkruisen,
maar vastberaden gingen de twee dames mee op pad.
Och man, zei plots Veronica, je zou die kou verguizen.
Wat vreemd, want zij had zelf het schaatsideetje opgevat.

Toch, eenmaal bij de sloot, was haar humeur al flink wat beter.
Kom dominee, zei zij aldaar, aan u als eerst de eer.
Ik weet niet hoor, zei hij bleu, ik vertrouw het voor geen meter.
Een schietgebed ging op, op hoop van zegen, naar de Heer.

Het ijs viel mee. Gelukkig, zei de dominee tevreden
en snel volgden de drie hem, elk met zeer unieke slag.
Vakkundig werd een wak door de vier schaatsers kwiek vermeden.
Het is, stelden de Dames Groen, een mooie winterdag.

Maar na wak één, kwam nummer twee en daaraan geen ontkomen.
O, nee, zei dominee en wat er volgde was een plons.
Och, had ik, zei Veronica, maar niemand meegenomen.
Het ijs begon te kraken en van onder klonk gebons.

Het wak werd stilaan groter en hij kwam weer boven water.
Veronica stond aan de kant. Een stukje nog, zei zij.
Hij maakte dat hij zwom en hij beklom de wal wat later.
Dat ging net goed, zeg, zei hij, even opgelucht als blij.

Een snack tegen de schrik nu? Vroeg hij. Of is dat wat raar?
Welnee, zeiden de Dames Groen, een ijsje doen dan maar?