Country & Western Toplijst - De 25 Beste Romans, #23

De begrippen 'Country' & 'Western' zijn al lange tijd niet meer per definitie samengesmolten, laat staan onafscheidelijk, maar ze staan nog wel voor de twee genres die ik als mijn favoriete beschouw; de eerste als het gaat om muziek, de tweede voor wat betreft beeld en geschrift. Het lijkt me geen vreemde wens bij je favoriete genres op de hoogte zijn van het beste wat daarbinnen te vinden valt. Op gebied van boeken streef ik er daarom naar de 25 beste westernromans eens goed te (her)lezen. Western Writers of America heeft hiervoor een mooie geschikte lijst samengesteld en vandaag staat nummer 23 daaruit in de spotlight.

#23 - Elmore Leonard - Hombre (1961)   -   7,6/10,0

De auteur

De naar zijn vader vernoemde Elmore John Leonard (Jr.) werd geboren in de Verenigde Staten, in New Orleans, Louisiana, om precies te zijn, op 11 oktober 1925, en leefde van jongs af aan op verschillende plaatsen binnen dat land, waarna hij uiteindelijk op 87 jarige leeftijd aan een beroerte overleed in Bloomfield Hills, Michigan, op 20 augustus 2013. Al vroeg in zijn leven had hij een fascinatie ontwikkeld voor sport en misdaad en rond zijn twintigste, tegen het einde van de Tweede Wereldoorlog, maakte hij deel uit van de zeemachttroeppen die zich in de Zuidelijke Pacific begaven.

Na zijn diensttijd richtte Leonard zich op een schrijverscarrière, maar niet voor een studie Engels en Filosofie te hebben afgerond. De eerste korte verhalen waarmee hij succes had, maakten deel uit van het westerngenre en diverse verhalen of boeken lagen ten grondslag aan succesvolle verfilmingen. Hij had een lange carrière, gezien er bijna vijftig jaar zat tussen de (eerste) publicaties waarop twee van mijn favoriete verfilmingen gebaseerd zijn: 'Three-Ten to Yuma', in 1953, en 'Justified'-inspiratie 'Fire in the Hole', in 2001. Daarvoor en daarna schreef hij er echter ook al/nog lustig op los.

Het boek

Naast vele korte verhalen, schreef Leonard meermaals uitgebreidere romans, en na zodoende al verschillende keren spraakmakende bedenksels met de wereld te hebben gedeeld, bracht hij in 1961 een van zijn meest succesvolle boeken uit. Later werd hij ook bekend om verhalen en boeken die meer de focus legden op de misdaadaspecten van wat hij te vertellen had en hoewel elementen ervan ook in dit boek wel enigszins aanwezig zijn, week hij in dit geval nog niet al te ver af van de succesformule die hij zich binnen het westerngenre had weten toe te eigenen..

Het boek was getiteld 'Hombre' en het verhaal dat erin centraal staat werd jaren later misschien nog wel bekender met dank aan de verfilming, die in 1967 uitkwam en niemand minder dan Paul Newman als hoofdrolspeler had. Maar het boek zelf mocht er ook zijn en werd in het jaar van uitgave zelfs al uitgeroepen tot een van de beste westernromans aller tijden. Hoewel het geen kort verhaal was, kon het op basis van de 142 pagina's ook geen 'dikke pil' worden genoemd, maar Leonard voelt (op z'n minst in dit geval) goed aan hoe lang een verhaal moet zijn om de kern ervan recht te doen.

Auteur: Elmore Leonard

Publicatie: 1961

Uitgever: Ballantine

Pagina's: 142

Het verhaal 

Van begin af aan is duidelijk dat de verteller het doen en laten van één specifieke persoon in het bijzonder onder de aandacht wil brengen, maar de gebeurtenissen waarbij deze persoon deze aandacht naar zich toetrok, vonden niet allemaal zomaar plaats op diens eigen initiatief. De vertelling begint ongeveer bij aanvang van een reis per postkoets en met dank aan de willekeur van het reisgezelschap is er natuurlijkerwijs sprake van een interessante introductie van deze fictieve getuigenverklaring. Degene die een beetje buiten de boot valt, intrigeert niet alleen de verteller, maar ook zijn medepassagiers.

De man is genaamd John Russell en groeide op als Apache. Hij spreekt zeker drie talen (Apache, Spaans en Engels), maar houdt zich liever stil en is moeilijk te peilen. Als het gezelschap onderweg strandt en de reizigers met vijandigheden van binnen- en buitenaf worden geconfronteerd, wordt zijn eigenaardige gedrag er niet minder vreemd op, maar als er één ding voor alle gestranden overduidelijk is, is het wel dat Russell de enige is waarop ze hun hoop kunnen vestigen bij een eventuele ontsnapping van het dodelijke noodlot, dat in de woestenij rondom hen overal op de loer lijkt te liggen.

De personages

Behalve John Russell, zijn er verschillende andere personages die de lezer gedurende het boek beter leert kennen. In de tweede helft van het boek is er zelfs sprake van een overzichtelijk aantal personages, dat je op twee handen kunt tellen, en alle nemen ze een niet te onderschatten rol in binnen het verhaal. Wat betreft het reisgezelschap hebben we, naast Russell, te maken met verteller Carl Everett Allen, een tienermeisje dat een maand lang gevangen werd gehouden door Apaches, genaamd Kathleen McLaren, koetsier Méndez, een dokter genaamd Favor, met zijn vrouw, en een man genaamd Frank Braden.

Laatstgenoemde blijkt in een later stadium onderdeel uit te maken van een groepje wraakzuchtigen dat een voorgeschiedenis heeft met dokter Favor. Zij nemen zijn vrouw gevangen en teisteren ook de rest van de gestrande reizigers. Naast Frank Braden zijn dat drie andere mannen: eentje genaamd Lamarr Dean, een ander enkel bekend onder de naam Early en iemand waarvan alleen vermeld wordt dat het een Mexicaan betreft. Vooral het hier aangehaalde tiental personages komt bijzonder goed tot leven, en allemaal weten ze zich met unieke karaktereigenschappen van elkaar te onderscheiden.

De conclusie

Waar het voor de fictieve verteller bij momenten nogal een uitdaging is om te beschrijven wat hij heeft doorgemaakt, is het voor de lezer uitermate interessant om van die zaken op de hoogte te worden gebracht. Leonard speelde mooi met verrassingselementen, maar durfde ook heel af en toe al essentiële aspecten van het verhaal aan te kondigen voordat hij 'er naartoe schreef'. Daarmee ben je als lezer vrij kansloos in het voorspellen van de manier waarop het een en ander zich ontplooit en de spanning blijft er zodoende voor lange tijd in. Je voelt af en toe dat de tijd voor de personages niet snel genoeg voorbij gaat, maar desondanks leest het als een trein.