Onnozeliteit #72 - Tezamen alleen

We zijn een samen.
We kunnen niet zonder elkaar.
We zijn een samen.
Ja, wie er ook ooit om ons heen kwamen:
voor hen lijken wij een leuk paar.
Ach, was dat nu thuis ook maar waar.
We zijn eenzamen.

Reacties

Een reactie posten

Andere schrijfsels

Dichtneiging #40 - Onbegrip

Afbeelding
Je vond het eerst wel leuk wanneer we samen dingen deden en ik je mee bleef nemen naar de allervreemdste steden, omdat in zo'n geval daar weer eens iets viel te beleven  waarvoor ik haast bereid was om een vinger af te geven. Met name de concerten vielen aardig bij ons beiden en pretparken die bleken soms nog leuker dan ze zeiden. Een hele middag wandelen was doorgaans een genot en alles in theaters ging van leukigheid te vlot. Maar écht op één lijn hebben we tot nog toe nooit gezeten, zo gaf je mij onlangs daar in dat reuzenrad te weten. Je huilde, dus ik dacht: 'je hebt vast iets onder de leden'. Toch maakte heel iets anders jou wat sip en ontevreden. Ik zocht almaar naar tripjes die we nooit vergeten zouden, omdat je zo ontzettend veel van uitjes zei te houden. Ik dacht je te begrijpen maar besef na jaren pas dat jij toen je dat zei patat speciaal aan 't eten was. Dit wetende heb ik voor jou dus uien meegenomen, die vast zeer prominent in veel recepten te...
Meer lezen

Onnozeliteit #43 - Bloedworst

Vaak heb ik wel worst in huis om lekker van te snaaien met name van die bloedworst is voor mij als zoete koek, maar dit keer viel het niet meer uit de schappen weg te graaien en was van alle worsten nou juist net dat type zoek. Ik heb gewone worst gekocht en die maar meegenomen en ook meteen een mes waarmee ik het dan straks bereid. Wie weet, als ik niet oplet, zal ik toch aan bloedworst komen als van het nieuwe mes blijkt dat het aan twee kanten snijdt.
Meer lezen

Dichtneiging #36 - Vermodderd

Afbeelding
Sinds jaar en dag ben ik zeer in mijn sas en trek ik steevast buitenwaarts bij regen, alwaar ik spring in elke modderplas. Zo dansend kom ik vele ganzen tegen die eveneens tevree te water gaan en zoekend land af gaan op hoop van zegen. Ze zien me meestal van een afstand staan en komen daarop vrolijk aangevlogen, waarop ik mij soms eentje van hen waan. Maar sinds ze om mijn schoeisel mij niet mogen. schrik ik me van de beesten almaar rot en weet ik mij door hun gedrag bedrogen. Ik dans nu al een tijd niet meer zo vlot; ze pikten me de laarzen gans kapot. Geïnspireerd door Daniël Lohues' 'Dansen in de Modder'
Meer lezen