Soms wacht ik tot me een interessante invalshoek te binnen schiet voordat ik begin aan een of ander schrijfseltje. Dan vind ik het leuk als een ware columnist de wereld te beschouwen en doe ik een poging om aan de hand van mijn blik op hetgene rondom mij een zo uniek mogelijk kijkje te geven in het leven zoals ik dat op dat moment ervaar. Het wil hierom wel eens voorkomen dat ik mezelf als doel stel om in een bepaalde context zo'n ongewone invalshoek te vinden, maar het doen van een poging leidt niet per definitie tot succes. Gelukkig is het niet altijd nodig de zaken vanuit een bepaald perspectief te zien om je ervaringen te delen en kan een ervaring op zich genoeg zijn om daar op een overtuigende manier van te getuigen. Dat vermoed en dat hoop ik tenminste. Ik zat maandag 26 mei jongstleden aan het einde van de middag op een bankje voor me uit te kijken, van een bergrug een vallei in. De helft van wat zich in mijn gezichtsveld bevond lag in de schaduw, de andere in de zon. Ikzelf...
Een wortelduizendpoot uit Oss was door zijn eigenheid de klos. Hij had vaak één te wijde schoen, maar kon daar nooit zo veel aan doen. Bij aankoop nam hij steeds weer waar: net iets te veel, die zestien paar.
Hij vond in de muziek een van zijn gaven, was zelfs op grote fanscharen verdacht, dus ging het niet echt anders dan verwacht toen veel publiek van verre op kwam draven. Zo'n grote groep met luisteraars was tof. Wel jammer dat het enkel vee betrof.
"De notaris bewonderde Madame. Hij keurde haar redeneringen af met zijn aangeleerde begrippen van fatsoen en deugd, maar desondanks bewonderde hij haar." Het uitgangspunt dat dit aan dit boek ten grondslag lag, leende zich op zich voor een interessant verhaal. De immigrerende vrouw, die net als haar man moeilijk kan aarden in haar nieuwe leefomgeving, houdt bij omwonenden de gemoederen voldoende bezig om spraakmakende achtergrondverhalen aan het licht te brengen en een lezer stukje bij beetje meer bekend te laten raken met wat er allemaal gaande is in het roemruchte huis waarin zij met haar twee dochtertjes achterblijft na het overlijden van haar man, de generaal. Maar de uitwerking ervan is niet helemaal zoals ik gedurende de openingsbladzijden begon te hopen. Het herenhuis met de bloementuin - Albert Geudens ( 1869-1949 ) De hoofdpersoon zelf is 'van lichte zeden', wordt al in de inleidende alinea's gemeld. En voor haar twee dochters voorziet zij naarmate de j...
Een oude boekenwurm uit Baal bleek onvoorstelbaar muzikaal. "Al wat ik over liedkunst las kwam mij", zo zei hij, "goed van pas. Een nieuwe stap lijkt mij nu fijn: ik zou graag eens een oorwurm zijn!"
Reacties
Een reactie posten