Lucas (zonder “G” ja)

"Nog eentje rest er," zei hij, "die bij mijn collectie hoort. De kans op Red Clouds hoofdversiersel mag ik niet verklooien, dus net als bij de rest doe ik daarvoor desnoods een moord. Ik leef maar voor één ding nog: mijn verzameling vol tooien."

Vrij naar John Muir In onze meest aangrijpende momenten doet de natuur iets religieus ontwaren. De wereld toont haar kerk'lijke accenten en bergen vormen waardige altaren. Besneeuwde toppen kilometers verder zijn met de lucht rondom geheel verzadigd. Naïef en onverschillig is de herder die stil negeert dat beeld zo begenadigd. Slechts hij kan vragen waarom God iets maakte, alsof het voor de mensen moet fungeren. Slechts hij is het die zo geheel verzaakte te zien dat iets zichzelf dient of kan eren. Onwetendheid berooft hem van de prachten die vindbaar zijn rondom hem zonder zoeken, hem toeschijnen in vele held're nachten, te zien zijn meermaals daags in alle hoeken. Gezelschap van de planten en de dieren, zo weids en onontkoombaar veel aanwezig, weet steeds natuurbeleving groots te sieren en houdt veel blije harten blijvend bezig. Soms kan het leven kort noch lang gaan lijken, ervaar je van een boom of ster nabijheid en voel je praktisch nauw'lijks tijd verstrijken. Onsterf...

Het wordt door menigeen geweerd, maar opbergruimte is er zat en distributie loopt gesmeerd. Zo'n coke-eiland heeft best wel wat.

"Is dit nou wel een slimme keuze?" Vroeg zijn vrouw onhandig. "Het klinkt wellicht wat dom," zei hij, "maar straks ben ik vers-tandig."

Naar Kris Kristoffersons ' From the Bottle to the Bottom ', vrij vertaald Je vraagt me of ik blij ben nu...  Ik heb zo'n grap nog nooit gehoord. Sinds ik je 't laatst gezien heb gis ik naar de definitie van dat woord. Als blijheid lege kamers is en middagdrinken door gemis dan ben ik werk'lijk als een kind zo blij, maar als je dat juist liever meet aan of ik lach of jou vergeet dan is er voor me weinig blijheid bij. Zag je ooit wel eens een dorpeling, al slapend als verworpeling,  geen deken als bescherming tegen dauw?  Bij wie 't water van het gras in het papier aanwezig was,  dat in een schoen zat tegen vocht bij ochtendkou. En zijn toekomst lijkt wel zoek, leeg als de zakken in zijn broek, omdat geen droom van hem ooit werk'lijk worden zou. Zo voel ik me nu al tijden, sinds ik af begon te glijden, van de fles tot op de bodem, knauw op knauw. Moeizaam leer ik leven zonder jou. Je vraagt of vrijheid beter is  en of ik doen kan wat ik kies, nu alle tijd van ...

Ik weet zo kort na schrijven niet precies of onderstaande nu daadwerkelijk een disclaimer vereist (en na verloop van tijd zal ik deze inleidende regels waarschijnlijk wat overdreven vinden), maar misschien dat lezers hieronder beschreven geweld ietwat als schokkend kunnen ervaren, zeker omdat het waargebeurd is. In ieder geval heb ik geprobeerd een waarheidsgetrouw verslag te schrijven, dus wilde ik belangrijke details daarom niet weglaten, ongeacht de krankzinnigheid die daar soms bij hoort. Je zou zeggen dat iemand een slechte conditie heeft als-ie na vijftig meter fietsen de man met de hamer tegenkomt. Dat is ook zo, natuurlijk, als dat in figuurlijke zin het geval is, maar als dat letterlijk gebeurt is dat gewoon een geheel willekeurig voorval dat maar weinig te betekenen heeft. Zeker nabij een bouwplaats moet je niet gek op kijken als er een man loopt met een hamer in de hand. Zonder zo'n stuk gereedschap wordt het lastig, namelijk, om het een ander met elkaar te verspijkeren ...

De keuze voor een man is geen gewone. Op twee voorname broeders viel mijn oog. Kies ik de wat robuuste of de schone? Elk van de twee atleten acht ik hoog. Met Albus zit ik - lijkt me - wel gebakken. Die oogt in veel het beste van ons land. Waar Quint juist meer mijn sympathie kan pakken, zo almaar in die trieste lappenmand... Hij brak al eens een voet, nu beide armen. Ik denk aan hem nu ik half slapend lig. Toch kan ook Albus vaak mijn hart verwarmen. Ach, misschien spreek het ook wel weer voor zich. Waar Quint veel tegens heeft, heeft Albus voors: die breekt ook wel eens wat, maar slechts records.

Een oude boekenwurm uit Baal bleek onvoorstelbaar muzikaal. "Al wat ik over liedkunst las kwam mij", zo zei hij, "goed van pas. Een nieuwe stap lijkt mij nu fijn: ik zou graag eens een oorwurm zijn!"

Naar Blaze Foleys ' Our Little Town ', vrij vertaald Ik zag vandaag de zon opgaan. De wind dreef wolken hiervandaan. De lucht was grijs maar werd snel blauw zodra ik denken moest aan jou. De vogels zongen steeds jouw lied. Gedachtes aan je slijten niet. Je klonk hier door, heel scherp en hoog. Traag schrijdt de dag voort voor mijn oog. Ik ben vanavond weer alleen; mijn armen niet meer om je heen. Ik hoor slechts stilte als ik zucht sinds jij verdween uit ons gehucht. Ik weet niet waarom jij verdween en zwijgend wegging van me heen. Nu ik geen woord meer van je hoor breek jij mijn hart wreed middendoor. Alweer een avond lang alleen; mijn armen niet meer om je heen. Ik hoor slechts stilte als ik zucht sinds jij verdween uit ons gehucht.

Graham Greene (1952-2025) Een man van vele rollen en gezichten, fictief al meer'dre malen heengegaan, heeft voor de dood nu zelf ook moeten zwichten, maar blijft in veel gedaantes voortbestaan.