Het ene jaar is het andere niet. In 2024 had ik veel minder nieuwe muziek geluisterd dan gewenst, waarschijnlijk met name door de vele actuele podcasts die mijn aandacht grepen en het oneindige muziekbestand dat wereldwijd in de loop der jaren al is opgebouwd en eveneens vaak de interesse weet te wekken. In 2025 ging ik welbewust voor een andere insteek en heb ik me weer eens vooral gericht op muziek van nieuwe makelij, waarbij het oude, vertrouwde album-format voor mij als altijd een speciale plek kreeg toebedeeld. Gezien ik er afgelopen voorjaar mooi voor op koers lag, werd mijn voornemen na verloop van tijd om in het jaar '25 tweehonderdvijftig albums te beluisteren. Niet luisteren op zich, voor een enkele maal bijvoorbeeld, maar écht beluisteren, dus dat komt mijns inziens altijd neer op ten minste drie fatsoenlijke 'luisterbeurten'. Het liefst in ieder geval een keer op de achtergrond, om het zo maar te zeggen, en een keer terwijl ik er een nauwlettend luisterend oor ...
De begrippen 'Country' & 'Western' zijn al lange tijd niet meer per definitie samengesmolten, laat staan onafscheidelijk, maar ze staan nog wel voor de twee genres die ik als mijn favoriete beschouw; de eerste als het gaat om muziek, de tweede voor wat betreft beeld en geschrift. Het lijkt me geen vreemde wens bij je favoriete genres op de hoogte zijn van het beste wat daarbinnen te vinden valt. Op gebied van muziek streef ik er daarom naar de 100 beste countryalbums eens goed te (her)beluisteren. Rolling Stone heeft hiervoor een mooie geschikte lijst samengesteld en vandaag staat nummer 99 daaruit in de spotlight. #99 - Kitty Wells' Country Hit Parade (1956) - 8,7 /10,0 De artiest Ellen Muriel Deason, beter bekend als Kitty Wells , werd geboren op 30 augustus 1919 te Nasvhille, Tennessee. 'Een mooie plek om op te groeien tot muzikant of artiest', zou je zeggen, en dat is dan ook wat in haar geval gebeurde. De familie waarin ze opgroeide spe...
De begrippen 'Country' & 'Western' zijn al lange tijd niet meer per definitie samengesmolten, laat staan onafscheidelijk, maar ze staan nog wel voor de twee genres die ik als mijn favoriete beschouw; de eerste als het gaat om muziek, de tweede voor wat betreft beeld en geschrift. Het lijkt me geen vreemde wens bij je favoriete genres op de hoogte zijn van het beste wat daarbinnen te vinden valt. Op gebied van boeken streef ik er daarom naar de 25 beste westernromans eens goed te (her)lezen. Western Writers of America heeft hiervoor een mooie geschikte lijst samengesteld en vandaag staat nummer 25 daaruit in de spotlight. #25 - Jack Schaefer - Shane (1949) - 7,7/10,0 De auteur De zoon van de in Cleveland, Ohio woonachtige Carl en Minnie Schaefer kreeg de naam Jack Warner toen hij op 19 november 1907 werd geboren. Net als zijn ouders was Jack Schaefer binnen de kortste keren fervent lezer en meer dan buitenshuis zocht hij avontuurlijkheden in de bo...
Een snelle lezer heb ik mezelf nooit met recht kunnen noemen. Een heel fanatieke lezer ben ik de laatste tijd ook niet altijd geweest. En daar komt dan nog eens bij dat mijn geheugen best wel wat te wensen overlaat af en toe... Het zijn drie vaststellingen die me doen inzien dat ik waarschijnlijk niet de meest geschikte persoon ben een degelijke nabeschouwing neer te pennen over James A. Michener's uitvoerige 'The Covenant'. Het is immers al weer even geleden dat ik in dat boek begon te lezen en het heeft weinig gescheeld of mijn op het nachtkast gelegen exemplaar was compleet onderdeel geworden van het interieur. Van de openingspagina's bevinden zich intussen slechts nog wat flarden in mijn herinnering en slechts een samenvatting en kijk achter de schermen hebben me nog kunnen helpen het geheugen wat op te frissen. Maar goed, ik heb de lezing tot een goed einde weten te brengen en zou het jammer vinden mijn tocht door deze epische vertelling onbenoemd en -beschreven te...
Wanneer mijn favoriete artiesten nieuwe muziek uitbrengen ben ik daar altijd graag als een van de eersten bij. Nu krijgen bij mij weinig artiesten voorrang op Daniël Lohues, maar Turnpike Troubadours is er daar wel een van en laat daarvan nu net eveneens een nieuw album zijn uitgekomen... Het heeft dus voor mijn doen een tikkeltje langer geduurd dan normaal voor ik 'En Zo Is 't Gaon' echt goed beluisterd heb, maar dat is in een rustig weekendje uiteindelijk toch hartstikke mooi gelukt en het album is dat kleine beetje uitstel dat het te verduren kreeg prima te boven gekomen. Begin maart keek ik al even met een schuin oog naar de 'merchandise'-tafel die in het Hardenberger theater De Voorveghter stond opgesteld bij het optreden dat Lohues daar die avond zou verzorgen. Het was nog niet zo ver schijnbaar; er zou nog geen nieuwe plaat komen. Stiekem stelde dat toch een klein beetje teleur, want het was al eens zo geweest dat er daar een album te koop was voordat de re...
Reacties
Een reactie posten